مىشود در مدحت حقّ - جلّ و علا - به سبب ظهور صفات كمال حضرت ربوبيّت است در او ؛ فعلى هذا ، حقّ تعالى در مدحت بندگان خاصّ كامل خود ، مدحت صفات كماليّهء خود را فرموده است ، و ستايش ايشان ، ستايش اوست ؛ زيرا كه عبد واقعى ، آن است كه فى ذاته ، از خود تهى ، و ممتلي « 28 » از كرامت و رحمت و عنايت معبود خود باشد ؛ چنان‌كه وارد است كه : « العبد و ما في يده كان لمولاه » « 29 » . و حضرت امام ص شاهد آورده‌اند بر آنكه عباد ، از جانب نفس خود مالك هيچ چيز نيستند مگر آنچه را كه خداوند به ايشان عنايت فرمايد به قول حقّ - عزّ و جلّ - : لا يَمْلِكُونَ لِأَنْفُسِهِمْ . . . « 30 » : الآية ؛ و در اين مقام ، لطائف عرفانيّه‌اى است كه اظهارش موجب قوّت نور ايمان مىگردد ؛ به بعضى از آنها اشاره مىرود كه : عبد خالص كامل كه في حدّ ذاته ، از هستى و كمالات آن تهى است ، و از جانب نفس خود مالك هيچ خير و كمالى نيست ، و به سبب استقامت در مقام عبوديّت و توجّه به حضرت ربوبيّت ، و استكمال به صفات كماليّهء او از علم و قدرت و حيات و سمع و بصر و غيره ، مظهر صفات حسنه و اخلاق حميدهء خداوندى شده - كه : « و اتّصفوا بصفات اللّه ، و تخلّقوا باخلاق اللّه » « 31 » - مرآت حق‌نمائى است كه دست او ، دست حقّ و ارادهء او ، ارادهء حقّ و سمع و بصر او ، سمع و بصر حقّ و فعل او ، فعل حقّ ، و معرفت او ، معرفت حقّ و اطاعت

--> - است كه در اوّل باب ، بيان گرديد . ( 28 ) - آكنده ( 29 ) - به منهج حاضر ، صفحهء 336 سطر 4 رجوع شود . ( 30 ) - به ابتداى همين باب ، صفحات 429 و 431 رجوع شود . ( 31 ) - به منهج حاضر ، صفحهء 198 سطر 6 رجوع شود .